اشــك عــاشق

قطره ؛ دلش دريا مي خواست

خيلي وقت بود كه به خدا خواسته اش رو گفته بود

هر بار خدا مي گفت : از قطره تا دريا راهيست طولاني، راهي از رنج و

عشق و صبوري، هر قطره را لياقت دريا نيست!

                            قطره عبور كرد و گذشت

                                  قطره پشت سر گذاشت

                                        قطره ايستاد و منجمد شد

                                              قطره روان شد و راه افتاد

                                                    قطره از دست داد و به آسمان رفت

و قطره ؛ هر بار چيري از رنج و عشق و صبوري آموخت

تا روزي كه خدا به او گفت : امروز روز توست، روز دريا شدن!

                                     خدا قطره را به دريا رساند

                                                   قطره طعم دريا را چشيد

                                                                      طعم دريا شدن را

اما؛ روزي ديگر قطره به خدا گفت: از دريا بزرگ تر هم هست؟

خدا گفت : هست!

قطره گفت : پس من آن را مي خواهم

بزرگ ترين را، و بي نهايت را !

پس خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت : اينجا بي نهايت است!

و آدم عاشق بود، دنبال كلمه اي مي گشت تا عشق را درون آن بريزد

اما هيچ كلمه اي توان سنگيني عشق را نداشت

آدم همه ي عشقش را درون يك قطره ريخت

قطره از قلب عاشق عبور كرد!

و وقتي كه قطره از چشم عاشق چكيد. خدا گفت :

حالا تو بي نهايتي، زيرا كه عكس من در اشــك عــاشق است ...!