بهترين مرد دنيا

تقديم به بهترين مرد دنيا که فقط و فقط مال خودمه

عشقمي گلم من 6 تا دوستت دارم و

قد تمومه کاکائو هاي دنيا  !!!

اميدوارم که هميشه فقط شعرهاي عاشقانه بنويسم اونم براي تو

من عشقت رو به همه دنيا نميدم حتي يادت رو به کوه و دريا نمي دم

با تو ميمونم واسه هميشه اگه دنيا بخواد من و تو تنها بمونيم واستميميرم  

جواب دنيا رو ميدم ...

 
تو از کدوم قصه اي که خواستنت عادته
نبودنت فاجعه بودنت امنيته
تو از کدوم سرزميني تو از کدوم هوايي
که از قبيله ي من يه آسمون جدايي
اهل هر جا که باشي قاصد شکفتني
توي بهت و دقدقه ناجيه قلب مني
پاکيه آبي يا ابر نه خدايا شبنمي
قد آغوش مني نه زيادي نه کمي
من و با خودت ببر اي تو تکيه گاه من
خوبه مثل تن تو با تو همسفر شدن
من و با خودت ببر من حريص رفتنم
عاشق فتح افق دشمنه برگشتنم
من و با خودت ببر من و با خودت ببر

غريب آشنا دوستت دارم بيا

من و همرات ببر به شهر قصه ها

بگير دست منو تو دستات

چه خوبه سقفمون يکي باشه باهم

بمونم منتظر تا برگردي خونت
 

تو زندونم با تو من آزادم

تو اون کوه بلندي که سر تا پا غروره
کشيده سر به خورشيد غريب و بي عبوره 
تو تنها تکيه گاهي براي خستگي هام
تو مي دوني چي ميگم
تو گوش مي دي به حرفام
به چشم من به چشم من
تو اون کوهي پر غروري سينه چاکي با شکوهي 
طعم بارون بوي دريا رنگ کوهي
تو همون اوج غريبه قله هايي
تو دلت فرياده اما بي صدايي

هم صداي خوبم بخون تا بخونم
عمر من تو هستي بمون تا بمونم
يه جا ابر آسمون يه جا پر از ستاره
يه جا آفتابيه آسمون يه جا مي باره
بي تو اما همه جا ابري و غم گرفتست
ابر آسمون يه قطره بارون هم نداره
تو اگه باشي ابرا مي بارن
دشت هاي خالي پر گل ميشن
با تو من بهارم بي تو شوره زارم
وقتي هستي خوبم وقتي نيستي
بي تو يه قاب شکسته رو ديوارم

غير تو تو دنيا آرزو ندارم

وقتي هستي خوبم وقتي نيستي

بي تو يه قاب شکسته رو ديوارم

قسم به عشقمون قسم همش برات دل واپسم
قرار نبود اين جوري شه يهو بشي همه کسم
راستي چي شد چه جوري شد اينجوري عاشقت شدم
شايد ميگم تقصير توست تا کم شه از جرم خودم
نگاهم کن دلم را عاشقانه هديه کردم
تو دريا باش و من جويبار عشق و در تو جاري
من از پروانه بودن ها من از ديوانه بودن ها  
من از بازي يک شعله ي سوزنده که اتش زده بر دامان پروانه نمي ترسم
من از هيچ بودن ها از عشق نداشتن ها
از بي کسي و خلوت انسان ها مي ترسم
من از عمر رفاقت ها من از لطف صداقت ها
من از بازيه نور ، در سينه ي بي قلب ظلمت ها نمي ترسم
من از حرف جدايي ها ، مرگ آشنايي ها
من از ميلاد تلخ بي وفايي ها مي ترسم

راستي چي شد چه جوري شد اينجوري عاشقت شدم

شايد ميگم تقصير توست تا کم شه از جرم خودم 

یکتا