سلام به همه ی دوستان خوبم

همان طور که قول داده بودم امروز داستان بوف کور رو براتون گذاشتم این

 کتاب ۶۰ صفحه ای شامل دو بخشه که بخش اولش یه جورایی توهم

 نویسندست ! بخش دومش یک دفعه جنایی میشه خلاصه اصلا آدم

نمی فهمه چی به چی میشه واقعا تجربه ی جالبیه امیدوارم از خوندن این

 داستان لذت ببرید لازم به ذکره که من امروز فقط بخش اول کتاب رو گذاشتم

 و در پست های بعدی بخش دوم رو خواهم گذاشت .

شاد باشید و نظر هم فراموش نشه .

* بوف کور *

    در زندگي زخمهايي هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته در انزوا

 مي خورد و ميتراشد.

    اين دردها را نميشود به کسي اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين

دردهاي باورنکردني را جزو اتفاقات و پيش آمدهاي نادر و عجيب بشمارند

و اگر کسي بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاري و عقايد خودشان

سعي مي کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقي بکنند -زيرا بشر

هنوز چاره و دوائي برايش پيدا نکرده و تنها داروي آن فراموشي بتوسط

شراب و خواب مصنوعي بوسيله افيون و مواد مخدره است- ولي افسوس

که تاثير اين گونه دارو ها موقت است و بجا ي تسکين پس از مدتي بر شدت

 درد ميافزايد.

    آيا روزي به اسرار اين اتفاقات ماوراء طبيعي ، اين انعکاس سايهء روح

که در حالت اغماء و برزخ بين خواب و بيداري جلوه مي کند کسي پي

خواهد برد؟

    من فقط بشرح يکي از اين پيش آمدها مي پردازم که براي خودم اتفاق

افتاده و بقدري مرا تکان داده که هرگز فراموش نخواهم کرد و نشان شوم

آن تا زنده ام، از روز ازل تا ابد تا آنجن که خارج از فهم و ادراک بشر است

زندگي مرا زهرآلود خواهد کرد- زهرآلود نوشتم، ولي مي خواستم بگويم

داغ آنرا هميشه با خودم داشته و خواهم داشت.

    من سعي خواهم کرد آنچه را که يادم هست، آنچه را که از ارتباط وقايع

در نظرم مانده بنويسم، شايد بتوانم راجع بآن يک قضاوت کلي بکنم ؛ نه،

فقط اطمينان حاصل بکنم و يا اصلا خودم بتوانم باور بکنم - چون براي

من هيچ اهميتي ندارد که ديگران باور بکنند يا نکنند-فقط ميترسم که

فردا بميرم و هنوز خودم را نشناخته باشم- زيرا در طي تجربيات زندگي

باين مطلب برخوردم که چه ورطهء هولناکي ميان من و ديگران وجود دارد

و فهميدم که تا ممکن است بايد خاموش شد، تا ممکن است بايد افکار خودم

را براي خودم نگهدارم و اگر حالا تصميم گرفتم که بنويسم ، فقط براي

اينست که خودم را به سايه ام معرفي کنم سايه اي که روي ديوار خميده و

مثل اين است که هرچه مي نويسم با اشتهاي هر چه تمامتر مي بلعد -براي

اوست که مي خواهم آزمايشي بکنم: ببينم شايد بتوانيم يکديگر را بهتر

بشناسيم. چون از زماني که همهء روابط خودم را با ديگران بريده ام مي

 خواهم خودم را بهتر بشناسم.

    افکار پوچ!-باشد، ولي از هر حقيقتي بيشتر مرا شکنجه مي کند - آيا

اين مردمي که شبيه من هستند، که ظاهرا احتياجات و هوا و هوس مرا

دارند براي گول زدن من نيستند؟ آيا يک مشت سايه نيستند که فقط براي

مسخره کردن و گول زدنمن بوجود آمده اند؟ آيا آنچه که حس مي کنم،

مي بينم و مي سنجم سرتاسر موهوم نيست که با حقيقت خيلي فرق

 دارد؟ من فقط براي سايهء خودم مي نويسم که جلو چراغ به ديوار افتاده

 است، بايد خودم را بهش معرفي بکنم .......

برای خواندن ادامه داستان بوف کور به ادامه مطالب بروید.